Een angsthaas en een durfal

Foto door Janine Marx Photography

Als ik vroeger in de klas gevraagd werd om een klein stukje voor te lezen of een simpele vraag te beantwoorden, bloosde ik al. En bij een spreekbeurt verspreidden de rode vlekken zich over mijn gehele gezicht, nek en hals. Op de middelbare school deed ik hierover een belangrijke ontdekking. Hoewel ik mijn gevoelens van angst en schaamte niet kan uitschakelen, hoef ik ze niet altijd serieus te nemen. En zo ontstond er een Alexandra die de ballen had om absentiebriefjes van haar ouders te vervalsen en docenten met gemak om de tuin te leiden. En die spreekbeurten? Die haalde ik woord voor woord van het internet af en kon ik, eenmaal afgekoeld, fantastisch verkopen. Vandaag deel ik twee verhalen over Alexandra, de angsthaas én de durfal.

Optreden voor publiek

Voor iemand die bloost zodra de aandacht op haar gericht is, is er natuurlijk niks zo spannend als op het podium staan. Bij de musical op de basisschool heb ik dit dan ook op slimme wijze vermeden. Nadat ik de juf zag vloeken op de muziekinstallatie, vroeg ik haar of ik misschien de dj mocht zijn. Mits ik haar beloofde dat ik zou invallen als er iemand ziek zou worden, vond ze het goed. In de weken voor de uitvoering nam ik nog net geen vitaminepillen mee naar school voor de kinderen met de grootste rollen, maar op de avond zelf vond ik het jammer dat ze niet ziek waren geworden. Als dj zat ik pal naast de trotse ouders in de zaal, alle dansjes en liedjes in mijn hoofd mee te doen.

Op de middelbare school werd er elk jaar een talentenshow georganiseerd. Op een dag had ik les in het scheikundelokaal. Nadat ik mijn laboratoriumjas had aangetrokken en mijn veiligheidsbril had opgezet, kreeg ik plotseling het idee om in die outfit een gek dansje te doen. Mijn vriendinnen gierden van het lachen en daagden me uit om mee te doen aan Talent Time. Ik nam de weddenschap aan, maar verzon vervolgens elk jaar een smoesje om de audities te vermijden. In mijn eindexamenjaar had ik echter geen keuze meer en verzamelde ik al mijn moed. Om zeker te zijn van een plek in de show, deed ik twee audities. De komische dans op hiphopmuziek samen met een vriendin en een gevoelig pianostuk in mijn eentje, de Mondscheinsonate van Beethoven. Een week later kregen we de uitslag. Het pianostuk vond de jury niks, de dans hilarisch. We mochten meedoen aan de show! Hoewel ik bijna uit elkaar spatte van de zenuwen danste ik 3 avonden met volle overtuiging. De reactie van het publiek was overweldigend en ik genoot enorm. Tegenwoordig ben ik nog steeds nerveus voor een presentatie, maar mijn angst om op de voorgrond te staan speelt in mijn dagelijkse leven geen rol meer. En zoals ik in mijn vorige bericht al schreef, doe ik sinds september zelfs een theatercursus!

Foto door Janine Marx Photography

Snorkelen met walvishaaien

Als ik tijdens het zwemmen in de zee ook maar iets voel wat niet op water of zand lijkt, ga ik er als de wiedeweerga uit. Het kleinste waterplantje kan mij al van slag maken. Maar als je 1250 kilometer hebt gereden van Perth naar Exmouth in Australië en daar de kans krijgt om met walvishaaien te snorkelen, dan doe je dat gewoon.

In 2016 was ik met familie op rondreis door mijn geboorteland. Halverwege onze reis kwamen we langs het Ningaloo Reef. Mijn vader en zus regelden de excursie een dag van tevoren bij een plaatselijke organisatie. Eenmaal aan boord gingen we eerst even oefenen met het snorkelen bij het koraal. Ik vond het prachtig en voelde mij verbazingwekkend ontspannen. Daarna zou het gaan gebeuren. Onze kapitein maakte contact met de piloot van de spotter plane, die de walvishaaien die aan de oppervlakte zwommen zou lokaliseren. De eerste keer ging het zo snel dat ik geen moment heb kunnen twijfelen. We kregen het bericht dat het beest was gesignaleerd en we over 5 minuten klaar moesten staan in onze wetsuits. Samen met de onderwaterfotograaf en de mariene bioloog gingen we het water in, waar we met elkaar een lange rechte lijn vormden. De walvishaai zou een paar meter langs de zijkant van de lijn voorbij zwemmen, waarna we een tijdje met hem mee zouden snorkelen. Al snel bleek echter dat hij van koers was gewijzigd en nu recht op ons afkwam. We schoven allemaal een stuk op en toen begon het avontuur. Het was doodeng en geweldig tegelijk. Na de derde en laatste keer snorkelen zag ik de bioloog enthousiast ergens naar wijzen. Ik was moe en wilde eigenlijk terug naar de boot, maar besloot toch nog even onder water te kijken. Het bleek een hamerhaai te zijn, slechts een paar meter van ons verwijderd. Volgens de bioloog ongevaarlijk, maar ik wist niet hoe snel ik weg moest komen!

Wat er nog meer op mijn durf-ik-niet-doe-ik-wel-lijstje staat? Parachutespringen en snowboarden. En oja, een eigen bedrijf starten…

2 Reacties

  1. Efi
    13 oktober 2017 / 09:37

    Heel inspirerende post Alexandra 🙂 op mijn lijst staan nog surfen en autorijden (!)

    • Alexandra
      16 oktober 2017 / 12:24

      Dankjewel! En ik weet zeker dat het surfen en autorijden je gaat lukken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *